امروز بعد از چند ماه دلم هوس کرد که یه پست بذارم و شاید باز برم مثل همه رفتنای قبلی که همیشه اومدن پیش رو داشته.

وبلاگی که اگه چند بار نمی کشتمش شاید الان جشن ۵/۶ سالگیشو می گرفتم.خودم داشتم موضوعات قبلی وبلاگو می خوندم ، دیدم که یه آدم توی یک سال ، دو سال.... چقدر می تونه تغییر کنه ،چیزایی که امروز برامون ارزش دارن شاید فردا چیزی جز یه خاطره ازشون باقی نمونه.خاطره هایی که حقیقت زندگی ما هستن...
خاطره ای که کل زندگی یک نفر رو می تونه در بر بگیره

 

 

 

 

تا حالا واسه همه ما پیش اومده  هی میگیم که دیگه این کار رو نمی کنم اما...

باز هم مثل همیشه آخر جمله هامو سه نقطه گرفت، همون سه نقطه ی همیشگی که نمیذارن حرفاتو کامل بنویسی ، سه نقطه ای که هیچ معنی جز یه سکوت پر از حرف نمیده

شاید باید می نوشتم دوستت دارم...

آخر همه ی حرف ها، حرفهایی که شاید برای تو حقیقت بوده ولی این حقیقت برای یکی همیشه دروغه...
خدایی با اون همه بزرگی رو کسایی هستن که انکار میکنن...
پس حرفهایی که میزنیم دو اسم داره:

حقیقت ، دروغ
که خود ما تصمیم میگیریم چه اسمی روشون بذاریم....